Pracownia uroginekologiczna

Pracownia uroginekologiczna
06
Lut
2018

Jedną z metod likwidującą dolegliwość związaną z wysiłkowym nietrzymaniem moczu jest, stosowana pracowni uroginekologicznej szpitala GeoMedical, implantacja polipropylenowej taśmy pod cewkę moczową – TOT (Trans-Obturator Tape).

Wysiłkowe nietrzymanie moczu definiowane jest, jako gubienie różnych porcji moczu podczas wysiłku fizycznego, kaszlu, kichania, podnoszenia ciężkich przedmiotów, a w najcięższej postaci nawet podczas wstawania z krzesła, czy obracania się w łóżku. Chorobie sprzyja otyłość (NTM występuje 4 razy częściej u kobiet otyłych niż u szczupłych), menopauza i okres pomenopauzalny, przewlekły kaszel, niektóre choroby neurologiczne, ciąże i porody (szczególnie zabiegowe), duża masa urodzeniowa dziecka, obniżenie narządu rodnego, częste infekcje dróg moczowych, zaparcia, ciężka praca fizyczna i palenie papierosów. Wśród innych powodów występowania tej dolegliwości wymienia się choroby ogólnoustrojowe takie  jak cukrzyca, choroba Parkinsona, Alzheimera, stwardnienie rozsiane, demencja starcza.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu - przebieg zabiegu TOT

Objawy wysiłkowego nietrzymania moczu ustępują natychmiast po zastosowaniu zabiegu polegającego na wprowadzeniu drogą przezpochwową, przez otwory zasłonowe, taśmy polipropylenowej pod cewkę moczową Pacjentki. Po przygotowaniu pola operacyjnego wprowadza się cewnik Foley’a do pęcherza moczowego. Nacinana jest śluzówka przedniej ściany pochwy (1 cm poniżej cewki moczowej na długości ok 1,5 cm). Należy wypreparować cewkę moczową i przestrzenie do przeprowadzenia taśmy podcewkowej od miejsca nacięcia śluzówki pochwy w kierunku otworów zasłonowych obustronnie. Następnie za pomocą specjalnych prowadnic przeprowadza się ramiona taśmy przez otwory zasłonowe. Ramiona taśmy wyprowadza się przez skórę w pachwinach na wysokości łechtaczki. Z czasem taśma przerasta tkankami pacjentki i stanowi podparcie dla cewki moczowej zapobiegając wyciekowi moczu.

Metoda jest małoinwazyjna, zabieg trwa krótko, a po jego przeprowadzeniu kobieta nie musi długo przebywać w szpitalu. Przy prawidłowej kwalifikacji do operacji, skuteczność zabiegu jest oceniana na 95 proc.

    Decyzję o przeprowadzeniu wszelkich zabiegów w pracowni uroginekologicznej podejmuje lekarz ginekolog po wcześniejszym zebraniu wywiadu lekarskiego i badaniu ginekologicznym – uwzględniając wiek pacjentki, ogólny stan zdrowia, styl życia, oraz po ocenie możliwości współpracy z pacjentką po zabiegu operacyjnym.